Wapentuig

Ik ben John, soldaat in het Amerikaanse leger. Mijn bataljon zit vast in de buurt van Sankt Vith, tijdens het Ardennenoffensief dat Hitler lanceerde in een poging om het tij aan het Westfront alsnog in zijn voordeel te doen keren. We zijn hartje winter, en het is ijskoud. We hebben niet de nodige winterkledij, waardoor verschillende strijdmakkers met bevriezingsverschijnselen kampen. De Duitsers zijn meedogenloos. Niet ver hiervandaan, gaven 160 Amerikanen van de 285e Veldartillerie Waarnemingsbataljon zich onlangs over aan de SS. De gevangenen werden samengedreven op een akker en genadeloos neergeschoten. Slechts enkelen overleefden de slachtpartij, minstens 125 krijgsgevangenen werden gedood. De overlevenden worden, zoals al onze gewonden, zo goed mogelijk verzorgd in onze veldhospitalen. Om ze warm te houden wanneer ze herstellende zijn en op hun veldbed liggen, worden hun dekens vastgemaakt met deze veiligheidsspelden, zodat ze zo weinig mogelijk afkoelen. Enkele dagen geleden werd een tijdelijk hospitaal van ons, dat ondergebracht was in de kerk hier in Sankt Vith, gebombardeerd. Verschillende gewonde soldaten die al voor hun leven hadden gevochten en aan de beterhand waren, maakten deze keer geen schijn van kans. Net als enkele van onze artsen en verpleegsters, waaronder ook verschillende van de lokale bevolking die zich vrijwillig hadden aangediend. Niemand blijft gespaard in een oorlog, dus ook niet in deze. Maar eerlijk gezegd: zijn wij wat dat betreft zoveel beter dan de Duitsers, wanneer wij naar het einde van de oorlog toe bommentapijten gooien op Duitse steden, waarbij ook ontelbaar veel Duitse burgers het leven zullen laten?