Wapentuig

Ik ben Raymond, landbouwer in Reningelst, een deelgemeente van Poperinge in West-Vlaanderen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog is er hier in de streek hevig gevochten. Daarmee word ik nog geregeld geconfronteerd: wanneer ik het veld omploeg, is de kans groot dat er obussen (= granaten), helmen, kogels en dergelijke mee naar boven komen. Maar ook vaak hoefijzers en beenderen van paarden en muildieren (een muildier is het resultaat van de kruising tussen een mannelijke ezel en een vrouwelijk paard). Want dat is een deel van het tragische verhaal van WOI dat soms (ten onrechte) wat over het hoofd wordt gezien: naast veel te veel soldaten, stierven ook enorm veel van hun trouwe metgezellen, de dieren. Duiven zorgden voor communicatie, en werden bijgevolg zo veel mogelijk door de vijand neergeschoten. Honden trokken karren, paarden en aanverwanten vervulden minstens zo belangrijke functies: Ze dienden als rijdier, maar vooral als last- en trekkracht. De verliezen onder hen waren zeer groot: Er wordt b.v. geschat dat van de 1.880.000 trekdieren die alleen al door het Franse leger wereldwijd ingezet werden, 1.140.000 in de “Groote Oorlog” het leven lieten. Dat is dus zo’n 60%, een echte slachting met andere woorden. Vaak werd het vlees van deze gesneuvelde dieren door de soldaten versneden (soms ook door burgers), aangezien voedsel (en zeker vlees) in de barre oorlogsjaren schaars was. Ik ben toch wel blij dat ik in deze tijd leef, en niet toen. Het moet de hel geweest zijn, daar op het slagveld.