Mijn naam is Luigi. Mijn papa Stefano kwam hier zo’n tien jaar geleden in Waterschei (een stadsdeel van het Limburgse Genk) aan als immigrant uit Italië. Ikzelf ben 8 jaar oud, en dus hier in België geboren. Ik voel me dan ook 100 procent Belg, terwijl mijn vader het toch iets moeilijker heeft om zich hier thuis te voelen. Geregeld heeft hij heimwee naar Otranto, de plaats in de Zuid-Italiaanse regio Puglia waar hij is opgegroeid. Het is een heel mooie streek, met meer zon dan hier. Ik was er al op vakantie. Maar er is daar ook veel armoede. Vandaar dat mijn papa hier zijn geluk kwam zoeken. Dat vond hij alvast bij mijn mama Marie, een volbloed Limburgse. Na mij werd ook nog mijn zusje Alessia geboren, zij is nu zes. Hoewel mijn papa hier een duidelijke bijdrage heeft geleverd aan de wederopbouw van België na WOII (en dat nog steeds doet), kreeg hij toch al vaak te maken met racisme. En dat doet ons pijn, zeker als je bekijkt hoe ongezond en gevaarlijk het werk is dat hij doet. Ongezond, want het stof dat papa en zijn collega-mijnwerkers diep onder de grond inademen, tast hun longen aan. Zo zijn er al mijnwerkers, die in de jaren 1920 zijn begonnen, vervroegd met pensioen moeten gaan, omwille van stoflong waardoor hun gezondheid zwaar ondermijnd is geraakt. En het is ook gevaarlijk werk, want geregeld vallen er ondergronds gewonden als gevolg van instortingen en vallende stenen, door vervoer, gereedschappen, machines en elektriciteit. Op 30 maart 1929 kwamen er bij een mijngasontploffing zelfs 24 kompels (= mijnwerkers) om het leven, en raakten er ook nog verschillende zwaargewond. Gelukkig heeft mijn papa daar beneden in de steenkoolmijn nog niks ergs meegemaakt. Mijn mama, ikzelf en mijn zusje bidden elke dag dat hij weer heelhuids naar huis mag terugkeren. We zijn namelijk heel katholiek, zie je. En dat bidden helpt blijkbaar. Net als deze mijnwerkerslamp, die papa veilig door de ondergrondse gangen loodst, en zo ook wel een beetje zijn talisman is.